Okolice Borgarfjörður eystri

Rejon fiordu Borgarfjörður eystri ma nadspodziewanie dużo do zaoferowania, biorąc pod uwagę, że nie jest to (jeszcze) okolica tłumnie odwiedzana przez turystów, zwłaszcza zagranicznych.

Szczęśliwi będą tu zwłaszcza miłośnicy dłuższych górskich wędrówek. Szlaków jest sporo i każdy powinien znaleźć coś na swoje siły i ograniczenia czasowe.

Drugim najważniejszym powodem, dla którego warto odwiedzić fiord, są maskonury. Borgarfjarðarhöfn to jedno z najbardziej znanych siedlisk tych ptaków.

Stórurð - turkusowe jeziorko

Intensywnie turkusowe, otoczone olbrzymimi głazami jeziorko Stórurð jest uznawane za jedno z najbardziej wartych odwiedzenia miejsc we wschodniej Islandii. Bardzo malownicze są też prowadzące do Stórurð szlaki. W okolicy można spotkać ukwiecone łąki, a wędrówce towarzyszy widok groźnie wznoszącego się na horyzoncie pasma górskiego Dyrfjöll.

Najłatwiej i najszybciej do Stórurð można dotrzeć jednym z dwóch szlaków zaczynających się przy drodze nr 94, łączącej miejscowość Egilsstaðir z wioską Bakkagerði. Szlaki są znaczone drewnianymi tyczkami.

Pierwszy szlak, krótszy, o długości około 5,5 km, zaczyna się przy niewielkim jeziorku Vatnsskarð. Poprowadzono go grzbietem i zboczem niewielkiego pasma górskiego, dlatego jest to wariant wymagający trochę więcej wysiłku (ale nie ma się czego bać).

Drugi szlak również zaczyna się przy drodze nr 94 (patrz mapa), jest nieco dłuższy (6,5 km) i biegnie łagodniej ukształtowanym terenem.

Najlepszym pomysłem jest dotarcie do jeziorka jedną trasą, a powrót drugą. Biorąc pod uwagę postoje na podziwianie okolicy warto na tę wycieczkę zarezerwować cały dzień. Sezon trwa od początku lipca do końca września. Poza nim należy się liczyć z tym, że zwłaszcza w wyższych partiach gór możemy spotkać śnieg.

Borgarfjarðarhöfn - siedlisko maskonurów

Borgarfjarðarhöfn to niewielki cypel o stromych, skalistych brzegach, który za swój dom, na czas gniazdowania, co roku wybiera liczna populacja maskonurów. W sezonie okolica wydaje się być nimi prawie oblepiona.

Cypel wyposażono w drewniany pomost umożliwiający obserwowanie ptaków bez deptania zieleni, jest on także świetnym punktem widokowym (to na pocieszenie dla tych, którzy przybędą tu za późno lub za wcześnie).

W maju, gdy maskonury budują swoje gniazda, Borgarfjarðarhöfn jest zamknięty dla zwiedzających. Godziny otwarcia w czerwcu i lipcu: 10:00-19:00. Sierpień: czynny całą dobę. W pozostałych miesiącach maskonurów już raczej nie zastaniemy.

Bakkagerði (Borgarfjörður eystri) - wioska

Bakkagerði zwana jest też Borgarfjörður eystri - tak jak fiord, nad którym leży. To jedna z najmniejszych wiosek na Islandii - zamieszkuje ją zaledwie około 130 osób. Ale i tak to największe ludzkie skupisko w okolicy, ze sklepem, kawiarnią, stacją benzynową i polem kempingowym.

Álfaborg

Álfaborg to wysoka na 30 m skała znajdująca się niedaleko wioski Bakkagerði (Borgarfjörður eystri). Jej nazwa oznacza dosłownie „miasto elfów”, ale nazywa się ją też „miastem ukrytych ludzi”.

Jak nietrudno się domyśleć, Álfaborg, wedle lokalnych legend, zamieszkiwały (zamieszkują nadal?) elfy. Mało tego, miejsce to jest ich stolicą i jednocześnie siedzibą elfiej królowej Borghildur. Ale twardych dowodów na to, póki co, brak.

Skała, oprócz bycia elfim domem, stanowi także niezły punkt widokowy. Rozciąga się z niego niczym nieograniczony widok na fiord Borgarfjörður eystri i okoliczne góry. Szlak na szczyt jest krótki i relatywnie prosty.

Dyrfjöll - pasmo górskie

Dyrfjöll to pasmo górskie będące pozostałością po dawnym wulkanie. Jego nazwa pochodzi od charakterystycznej, mającej kształt odwróconego trapezu przełęczy zwanej Dyr - co po islandzku oznacza „drzwi”.

Celem większości trustów, trafiających w to niezbyt powszechnie znane miejsce, jest najwyższy szczyt pasma (prawdopodobnie nazywa się Súla) o wysokości 1136 m n.p.m. Początek trasy stanowi zazwyczaj wioska Bakkagerði (zwana też Borgarfjörður eystri), wspinaczka trwa od 3,5 do 5 godzin. Szlak jest podobno dość trudny, ale widoki ze szczytu rekompensują wysiłek.

Z drugiej strony, w Dyrfjöll można też znaleźć szlaki, które nie wymagają wspinaczki.

Powyższy opis stworzyłem ze strzępków informacji znalezionych w internecie. Nie trafiłem przy tym na relację z pierwszej ręki. Stąd w wielu miejscach przypuszczający ton.

Jeżeli ten kierunek Was zainteresował, warto informacji poszukać samemu. A będąc na Islandii, odwiedzić biuro informacji turystycznej - najbliższe Dyrfjöll znajduje się w mieście Egilsstaðir.

Stapavík - opuszczony port

Stapavík to otoczona urwistym brzegiem zatoczka, w której na początku XX w. powstał ważny port handlowy. Towary tu dostarczane trafiały do ludzi zamieszkujących dolinę Fljótsdalshérað, a więc rozległy pas sięgający od wybrzeża (na północny wschód od Stapavík) aż do lodowca Vatnajökull.

Port przestał być używany, gdy w latach 40. XX w. zbudowano drogę do wioski Bakkagerði (Borgarfjörður eystri). Port w Bakkagerði oferował o wiele lepsze warunki do wyładunku towarów, a mogę też wysnuć wniosek, że był o wiele bezpieczniejszy niż nieosłonięty fiordem Stapavík. Trafiłem bowiem na informację, że powodem rezygnacji ze Stapavík była tragedia, która rozegrała się około 1940 r., kiedy to silny sztorm zabił kilku pracujących tam ludzi.

Szlak do Stapavík jest oznakowany i ma około 3,5 km długości. Jego początek znajduje się przy drodze nr 94, na jednym z ostrzejszych zakrętów (patrz mapa), niedaleko farmy Unaós. Znajduje się tam niewielki parking. Trasa przez większość czasu biegnie wzdłuż rzeki Selfljót. Po drodze mija się XV-wieczną rybacką chatę oraz stary pasterski szałas. Na końcu szlaku, na brzegu, znajdują się ruiny dźwigu (wciągarki) - jedyna pozostałość portowej infrastruktury.

POKAŻ MAPĘ
Przewodnik
Podróż