Z Bíldudalur do Þingeyri

Bíldudalur - miejscowość

Niewielka osada znana jest z zakładu przetwarzającego algi (w celu pozyskania z nich cennych minerałów) oraz Muzeum Potworów Morskich. Potwory były częstym bohaterem islandzkich legend i opowiadań. W muzeum można zobaczyć, jak wyglądały (ich wyobrażenia), poznać przekazy historyczne oraz opowieści, w których występują. Możemy też zapoznać się z próbą naukowego wyjaśnienia ich natury.

Selárdalur - muzeum i galeria nietypowej sztuki

Prezentowane tu betonowe rzeźby ludzi i zwierząt wyglądają dość nieporadnie i groteskowo, ale nie sposób nie uśmiechnąć się na ich widok. Tym bardziej, gdy pozna się historię ich twórcy - Samúela Jónssona. Był on farmerem, który po przejściu na emeryturę w wieku 65 lat (w 1958 r.), postanowił spełnić swoje marzenie z dzieciństwa i zostać artystą. Może dlatego jest bardzo lubiany przez Islandczyków, którzy nazywają go Listamaðurinn með barnshjartað - „artysta z sercem dziecka”.

W Selárdalur, oprócz dość dobrze zachowanych rzeźb, znajdują się też ciekawe budynki wzniesione przez Samúela - m.in. dom i kościół.

Dynjandi - wodospad

Dynjandi to największy z całej serii wodospadów na ostatnim kilometrze rzeki Dynjandisá. Ma 100 m wysokości i jest najwyższym wodospadem Fiordów Zachodnich, a czwartym pod tym względem na Islandii. Jego charakterystyczna cecha to schodkowa kaskada. Woda nie tyle spada, co spływa po kolejnych skalnych stopniach. Warto też wspomnieć, że do jednego z mniejszych wodospadów można podejść od tyłu i pozostać przy tym relatywnie suchym.

Do Dynjandi prowadzi około półkilometrowa ścieżka (15 min. spaceru). Rozpoczyna się ona na parkingu przy drodze nr 621. Przy parkingu działał kiedyś kemping, ale dziś nocowanie w tym miejscu jest już niestety niedozwolone.

Kaldbakur - najwyższy szczyt Fiordów Zachodnich

Szczyt o wysokości 998 m n.p.m. leży w paśmie górskim nazywanym Alpami Fiordów Zachodnich (ang. Westfjords Alps). Nazwa jest może trochę na wyrost, ale faktycznie, relatywnie wysokie i szpiczaste szczyty wyglądają inaczej, niż te na reszcie półwyspu. Góry Fiordów wyglądają bowiem zazwyczaj tak, jakby je ktoś ściął w połowie wysokości. To efekt erozji lodowcowej.

Þingeyri - miejscowość

Położona na wybrzeżu fiordu Dýrafjörður wioska wygląda bardzo niepozornie, ale w czasach swej świetności (XIX w.) była ważnym ośrodkiem handlowym i rybackim. Dziś międzynarodowe towarzystwo w osadzie stanowią głównie turyści. Oprócz podstawowych usług (w tym stacja benzynowa i pole kempingowe) można tu znaleźć: Byggðasafnið - muzeum kowalstwa, a w okolicy Svalvogar - drogę uważaną za jedną z najpiękniejszych na Islandii.

Byggðasafnið (ang. Old Blacksmith's Workshop) - najstarszy na Islandii, założony w 1903 r., ciągle działający zakład kowalski, w którym można nie tylko zobaczyć same urządzenia, ale i ludzi przy pracy..

Simbahöllin - kawiarnia zlokalizowana w uroczo zielonym, norweskim domu z 1915 r. Specjalnością zakładu są gofry (Belgian waffles), ale serwuje się też dania obiadowe.

Svalvogar - droga marzeń

Czasem jest nazywana The Dream Road. Ma 49 km i okala półwysep między fiordami Dýrafjörður oraz Arnarfjörður. Kilkunastometrowy odcinek przecina też miejscowe „Alpy” (patrz wpis o górze Kaldbakur). Droga ma numer 622, i ze względów logistycznych najwygodniej jest w nią wyruszyć z Þingeyri. Ale uwaga, nie jest to trasa łatwa, ani dla kierowcy, ani auta (konieczny solidny samochód z napędem 4x4). Dlatego najbezpieczniej jest skorzystać z oferty jednej z firm organizujących takie przejażdżki. Albo wypożyczyć rower, ewentualnie konia.

Sandafell - szczyt

Niezbyt wysoki szczyt (362 m n.p.m.) położony niedaleko wioski Þingeyri. Można na niego wjechać autem z napędem 4x4 lub wejść na piechotę. Widok na fiord Dýrafjörður jest podobno tego warty.

Skrúður - ogród botaniczny

Ogród zdecydowanie wyróżnia się z otaczającego go krajobrazu. Przyciąga ciemną zielenią drzew, a w środku imponuje różnorodnością gatunków kwiatów i roślin jadalnych.

Został założony w 1909 r. przez miejscowego księdza i odegrał ważną rolę w rozwoju islandzkiego ogrodnictwa. Dziś, po renowacji w 1996 r., pełni funkcję edukacyjną i pamiątkową. To także doskonały przykład tego, że nawet tak daleko na północy, w trudnych warunkach, z nocą i dniem polarnym, uprawa roślin jest możliwa.

Charakterystyczną ozdobą ogrodu jest instalacja (brama) w kształcie łuku, wykonana z kości wieloryba. Pierwotna wersja bramy powstała w 1934 r., aktualna stoi od 2010 r. Oryginalnie użyte kości zostały przeniesione do muzeum w Bolungarvík.

POKAŻ MAPĘ
Przewodnik
Podróż